Spójrz w oczyswojemu wewnętrznemukrytykowi

Protokół nie powstał w sali konferencyjnej. Powstał w miesiącu, w którym jego twórca nie potrafił wstać z łóżka przed południem i przestał liczyć nieodebrane telefony.

Z braku lepszego pomysłu zaczął spisywać każdego wieczoru jedno pytanie, na które bał się odpowiedzieć na głos. Po trzydziestu dniach zeszyt był pełny, a głos w głowie — cichszy. To nie była magia. To była powtarzalność.

Tak narodził się pomysł na strukturę: trzydzieści dni, trzydzieści konfrontacji, jeden krok dziennie. Nie terapia, nie coaching-motywator z krzykiem. Spokojna, uparta praca, którą można wykonać samemu — ale nie w samotności.

Protokół jest dla ludzi, którzy mają już dość obiecywania sobie, że „od poniedziałku”. Dla tych, którzy chcą narzędzia, a nie kolejnego cytatu na tapetę telefonu.